IX Auto Logo

Καλώς ήρθατε στο ixauto.gr, το μοναδικό πλήρως ανεξάρτητο και απόλυτα έγκυρο μέσο ενημέρωσης για το αυτοκίνητο.


 
Motorsport Events: Η γιορτή του μηχανοκίνητου σπορ
Για πολλούς στη χώρα μας, οι αγώνες αυτοκινήτου είναι μάζωξη μερικών τρελών και παρανοϊκών με την ταχύτητα. Για τον υπόλοιπο (αναπτυγμένο) κόσμο, είναι γιορτή, εκδήλωση χαράς και πλούσιο θέαμα.
Των Δημήτρη Σπυράκη & Νίκου Γκίκα
Ήταν αρχές καλοκαιριού όταν πήραμε την απόφαση να κάνουμε μία αποστολή σε κάποιον αγώνα του παγκοσμίου πρωταθλήματος αυτοκινήτων τουρισμού. Ήταν μια εμπειρία που πάντα θέλαμε. Αφού ήρθαμε σε επαφή με τους υπεύθυνους Τύπου του θεσμού και με δεδομένη την διαπίστευσή μας 15 ημέρες πριν από κάθε αγώνα, δεν είχαμε άλλη επιλογή, απ’ το να επιλέξουμε να επισκεφθούμε την Αγγλία και πιο συγκεκριμένα την πίστα Brands Hatch, στην περιοχή του Kent, νοτιοανατολικά του Λονδίνου. Όχι πώς μας «χάλαγε» η επιλογή αυτή. Της πίστας δηλαδή. Κάθε άλλο. Το Brands Hatch, μαζί με μερικές ακόμη πίστες, όπως το Mugello στην Ιταλία και η Laguna Seca των ΗΠΑ, είναι από τις αγαπημένες μας. Και είχαμε καιρό να βρεθούμε εκεί. Από το 2001, όταν καλύψαμε τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς για το αντίστοιχο Βρετανικό πρωτάθλημα BTCC.
Οργανώσαμε τα πάντα στην εντέλεια κι έτσι, την Παρασκευή νωρίς το πρωί της 17ης Ιουλίου, πετάγαμε για το Heathrow του Λονδίνου. Από εκεί, με το Ford Fiesta rental της Hertz, οδηγήσαμε σχεδόν τον μισό μεγάλο περιφερειακό αυτοκινητόδρομο του Λονδίνου (Big Ring Road) κι αφού περάσαμε το υποθαλάσσιο τούνελ, εκεί που εκβάλλει η φημισμένος ποταμός της χώρας, ο Τάμεσης, «στρατοπεδεύσαμε» στο σημείο κατάκλισης, μερικά χιλιόμετρα μακριά από την πίστα. Δεν ήταν εύκολο να βρούμε κάτι πιο κοντά, καθώς, πάντα σε περίοδο αγώνα, τα πάντα είναι κλεισμένα από διοργανωτές και ομάδες όλων των κατηγοριών και κλάσεων που συμμετέχουν. Λίγο αργότερα, νωρίς το απόγευμα της Παρασκευής, ήμασταν στην πίστα, για να παραλάβουμε τα απαραίτητα δημοσιογραφικά μας έγγραφα και να ρίξουμε μια πρώτη ματιά στις ομάδες, τους οδηγούς και στις ελεύθερες δοκιμές που ήταν προγραμματισμένες για εκείνη την ημέρα. Από την επόμενη μέρα (Σάββατο 18 Ιουλίου) και μέχρι την Κυριακή 19 Ιουλίου το απόγευμα, υπήρχε ένα πλήρες πρόγραμμα με ελεύθερες δοκιμές, επίσημα χρονομετρημένα, αγώνες κατάταξης και τελική αναμέτρηση σε όλες τις κατηγορίες που συμμετείχαν σ’ αυτόν τον αγώνα.
WTCC Championship
Από το 2005 που ξεκίνησε επίσημα ο θεσμός αυτός με παγκόσμιο χαρακτήρα κάτω απ’ την διοργάνωση της FIA (Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου), γίνεται όλο και πιο δημοφιλής και το ενδιαφέρον του κοινού μεγαλώνει ανά τον κόσμο. Η απήχηση αυτής της μορφής αγώνων έχει να κάνει με πολλές παραμέτρους. Η βασικότερη, αποτελεί και το σλόγκαν του θεσμού. «Real cars, real racing» (Πραγματικά αυτοκίνητα, πραγματικοί αγώνες). Οι διοργανωτές του θεσμού πιστεύουν ότι είναι σημαντικό για το κοινό που παρακολουθεί αγώνες του μηχανοκίνητου αθλητισμού και να βλέπει στην πίστα αυτοκίνητα που δεν απέχουν από τη δική του καθημερινή πραγματικότητα, ως οδηγός.
Το ενδιαφέρον σε κάθε κατηγορία αγώνων κορυφώνεται όταν ο ανταγωνισμός είναι πολύ υψηλός. Κι αυτό επιτυγχάνεται όταν όλοι οι συμμετέχοντες διαγωνίζονται με ίδια αυτοκίνητα, ή με διαφορετικά, αλλά με πολλούς περιορισμούς όσον αφορά τις προδιαγραφές τους και τα απαραίτητα αναλώσιμα ή μη εξαρτήματα που χρησιμοποιούν. Για παράδειγμα, η βενζίνη είναι ίδια για όλα τα αυτοκίνητα και μάλιστα από το πρωτάθλημα του 2009 είναι Ε10, δηλαδή περιέχει κατά 10% βιοκαύσιμα. Επίσης, χρησιμοποιούνται συγκεκριμένοι τύποι ελαστικών (για στεγνό ή βρεγμένο ασφαλτοτάπητα), συγκεκριμένης διάστασης από την ίδια εταιρία (Yokohama).
Seat Leon Eurocup
Αποτελεί την προσπάθεια της φίρμας να προσελκύσει το ενδιαφέρον νέων οδηγών που θέλουν να διακριθούν σε διεθνείς αγώνες και να αξιωθούν να βρεθούν πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου του θεσμού WTCC, καθώς οι ομοιότητες του αυτοκινήτου με τα αντίστοιχα του WTCC είναι πολλές. Το εργοστάσιο κατασκεύασε τα τελευταία 3 χρόνια αρκετά Seat Leon Supercopa (115), εκ των οποίων τα 40 βρίσκονται εν δράση στην πατρίδα τους την Ισπανία, τα 30 απ’ αυτά στη Γερμανία, 24 στη Βρετανία, 14 στην Ουγγαρία και μόλις 7 στην Ιταλία, όπου συμμετέχουν στο CIT το Ιταλικό πρωτάθλημα αυτοκινήτων τουρισμού. Στη Βρετανία, τα αυτοκίνητα αυτά είναι μισά εκδόσεις του 2007 και τα άλλα μισά του 2008, καθώς η εισαγωγική εταιρία της Seat στη χώρα ήθελε και τις δύο εκδόσεις για το ενιαίο της χώρας, που έτρεχε (και τρέχει) παράλληλα με το Βρετανικό πρωτάθλημα αυτοκινήτων τουρισμού (BTCC).
Στη Γερμανία, τα αυτοκίνητα συμμετέχουν στο δικό τους πρωτάθλημα μαζί με τα αυτοκίνητα του Γερμανικού πρωταθλήματος τουρισμού (DTM). Στα πλαίσια της μεγαλύτερης προβολής του θεσμού, οι διοργανωτές πέτυχαν την παράλληλη διοργάνωση με 2 αγώνες του παγκοσμίου πρωταθλήματος της Formula-1, στα Grand-prix της Ισπανίας και της Τουρκίας. Βέβαια, υπάρχει και ο Ευρωπαϊκός θεσμός, όπου τα αυτοκίνητα που συμμετέχουν είναι σχεδόν 300 ίππων κι έχουν ελάχιστες διαφορές από τα αντίστοιχα του WTCC. Ο νικητής κάθε αγώνα του Seat Leon Eurocup κερδίζει τη συμμετοχή του στον επόμενο αγώνα του WTCC, πίσω απ’ το τιμόνι ενός Seat Leon TDI WTCC, ακόμη ένα κίνητρο για όσους καλοβλέπουν τη συμμετοχή τους σ’ αυτής της κατηγορίας τους αγώνες πίστας.
Formula 2
Η αναγέννηση ενός θεσμού που έχει δώσει στο παρελθόν μεγάλα ονόματα που έκαναν καριέρα και στην κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού, την Φόρμουλα-1. Η Φόρμουλα-2 ξεκίνησε το 1948, 2 χρόνια πριν την Φόρμουλα-1. Από το 1967 μέχρι και το 1984, η Φόρμουλα-2 ανέδειξε οδηγούς όπως οι Τζάκι Ιξ, Κλέι Ρεγκατσόνι, Ρόνι Πέτερσον, Μάικ Χέιλγουντ, Ζαν-Πιερ Ζαριέρ, Πατρίκ Ντεπαγιέ, Ζακ Λαφίτ, Ζαν-Πιερ Ζαμπουίγ, Ρενέ Αρνού, Μαρκ Σίρερ και Τζόναθαν Πάλμερ. Η δημιουργία ενός φθηνότερου σε κόστος θεσμού ήταν αναγκαία. Αρκεί να πούμε εδώ ότι τις χρονιές 1952 και 1953 και τα 2 πρωταθλήματα γίνονταν με κοινούς αγώνες. Ένας νέος κινητήρας 1.5 λίτρων το 1957 τοποθετήθηκε στα μονοθέσια της χρονιάς εκείνης, που ήταν Ferrari, Porsche και Cooper. Την τριετία 1964-1966 οι κινητήρες ήταν 1.0 λίτρου.
Το 1967, η FIA θέσπισε το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Φόρμουλα-2. Οι κινητήρες για τα πρώτα χρόνια ήταν της BMW, μέχρι και το 1976, όπου αντικαταστάθηκαν από έναν V6 κινητήρα με 300 ίππους, Renault αρχικά και Honda στη συνέχεια. Από το 1967 ως το 1984, οι πρωταθλητές Φόρμουλα-2 είχαν θέση στη Φόρμουλα-1 για τις επόμενες σεζόν. Μετά το 1984, η Φόρμουλα-2 αντικαταστάθηκε από την Φόρμουλα-3000. Μετά από 25 χρόνια, η αναγέννηση της Φόρμουλα-2 αποδεικνύει ότι μπορεί και πάλι να αναδείξει οδηγούς που θα συνεχίσουν την καριέρα τους στη Φόρμουλα-1. Το μονοθέσιο της χρονιάς 2009 κατασκευαστικά ανήκει στη Williams και η ονομασία του μονοθέσιου είναι Williams JPH1, τα αρχικά των Τζόναθαν Πάλμερ και Πάτρικ Χεντ, που έχουν αναλάβει την ευθύνη της διοργάνωσης του θεσμού. Το μονοθέσιο αυτό πληροί τις προδιαγραφές FIA F1 του 2005.
Ο κινητήρας που χρησιμοποιείται είναι Audi 1.8 turbo με 400 ίππους στις 8.500 σ.α.λ. και 450 ίππους στις ίδιες στροφές με overboost. Το κιβώτιο ταχυτήτων είναι ημιαυτόματο με 6 σχέσεις και ανήκει στη Hewland. Τα φρένα και ο συμπλέκτης είναι AP Racing και το συνολικό ελάχιστο βάρος είναι 570 κιλά. Τα ελαστικά είναι Avon, διάστασης 250/570-13 εμπρός και 300/600-13 πίσω. Το κόστος συνολικά για τη συμμετοχή σ’ αυτό το θεσμό είναι περίπου 250.000 λίρες Αγγλίας (περί τα 300.000 ευρώ) σε ετήσια βάση. Όλα τα αναλαμβάνει συγκεκριμένο τεχνικό κλιμάκιο που είναι υπεύθυνο για την υποστήριξη και των 26 μονοθέσιων που λαμβάνουν μέρος το 2009, με νεαρούς ταλαντούχους οδηγούς από 15 χώρες. Ο νικητής του θεσμού τέλος του έτους, θα πάει δοκιμαστής στην ομάδα F1 της Williams.
Formula Master
Άλλος ένας θεσμός τύπου formula, που σκοπό έχει να αναδείξει νέα ταλέντα στο παγκόσμιο στερέωμα του μηχανοκίνητου σπορ αυτής της κατηγορίας, με απώτερο στόχο την κορωνίδα των αγώνων του είδους, την Formula-1. Η κατηγορία Formula Master είναι κάτι σαν ενιαίο. Τα μονοθέσια που συμμετέχουν εδώ είναι προδιαγραφών ασφαλείας FIA F3 2008, με σασί από ανθρακονήματα και μοτέρ Honda 2.0 λίτρων, εξ ολοκλήρου αλουμινένιος με τετράγωνες διαστάσεις (86x86 χλστ. διάμετρο x διαδρομή) και απόδοση 250 ίππους. Η ηλεκτρονική μονάδα διαχείρισης του κινητήρα, καθώς και μερικά ακόμη ηλεκτρονικά συστήματα είναι Magneti Marelli. Το σύστημα εξαγωγής είναι Rochhausen και το κιβώτιο Sadev 6 σχέσεων. Τα αμορτισέρ είναι Koni ρυθμιζόμενα και τα ελατήρια Eibach, ενώ τα φρένα είναι Brembo με 4πίστονες δαγκάνες και τα τακάκια Ferodo. Οι τροχοί είναι 13 ιντσών με ζάντες της ΟΖ μονομπούλονες. Τα ελαστικά είναι Yokohama. Το συνολικό βάρος του μονοθέσιου με τον οδηγό είναι μόλις 560 κιλά.
Για να δούμε μια τάξη μεγέθους στις διαφορές αυτών των μονοθέσιων με τα αντίστοιχα τύπου Formula-3, αρκεί να πούμε ότι η Formula Master ήταν ταχύτερη κατά 5’’ από μία F3 σε δοκιμές που έγιναν στην φημισμένη πίστα της Imola. Ο διοργανωτής του θεσμού (KSO) έχει φροντίσει να στηρίξει την κατηγορία αυτή με διάφορες προσπάθειες. Μερικές εξ αυτών είναι η συμμετοχή ενός εκ των κορυφαίων οδηγών της σε δοκιμές με το Chevrolet Cruze WTCC, καθώς και η συμμετοχή των τριών πρώτων για το 2009 στον εξομοιωτή της Red Bull Racing. Επίσης, ένας εκ των οδηγών του θεσμού αυτού για το 2009 θα βρεθεί ως δοκιμαστής σε μια εκ των κορυφαίων ομάδων του πρωταθλήματος GP 2, που θεωρείται ουσιαστικά ένα σκαλί πριν την F1.
Οι αγώνες αυτοί είναι διπλοί, όπως και στην κατηγορία WTCC. Άρχισαν για φέτος τον Μάιο και ακολούθησαν το πρόγραμμα του WTCC στις πίστες Pau (Γαλλία), Valencia (Ισπανία), Brno (Τσεχία) και Brands Hatch (Βρετανία). Ακολουθούν το πρόγραμμα της F1 για τους επόμενος 2 αγώνες του θεσμού (Hungaroring και Spa-Francorchamps σε Ουγγαρία και Βέλγιο αντίστοιχα) και κλείνουν με τους αγώνες στο Oschersleben (Γερμανία) και Imola (Ιταλία), παράλληλα με τους αντίστοιχους αγώνες του WTCC. Η βαθμολόγηση της Formula Master γίνεται όπως και στη Formula-1 για τον 1ο αγώνα, δηλαδή 10 πόντοι για τον 1ο, 8 για τον 2ο, 6 για τον 3ο, 5 για τον 4ο, 4 για τον 5ο, 3 για τον 6ο, 2 για τον 7ο και 1 πόντο για τον 8ο. Στον επόμενο αγώνα όμως, η βαθμολόγηση γίνεται μόνο για τους 6 πρώτους, μοιράζοντας τους βαθμούς διαδοχικά από τον 1ο μέχρι τον 6ο, με 6-1 αντίστοιχα πόντους.
Τα κορίτσια
Οι αγώνες του μηχανοκίνητου σπορ, όπως είπαμε είναι μια γιορτή. Ένα θέαμα αποκλειστικά για τους ένθερμους υποστηρικτές του είδους. Γι’ αυτό, σε ορισμένους αγώνες, ειδικότερα σημαντικών θεσμών όπως αυτός της Φόρμουλα-1, οι τιμές των εισιτηρίων είναι λίγο «τσουχτερές». Μέσα σ’ όλο αυτό το ψυχαγωγικό «πακέτο» και στα πλαίσια της αρτιότερης και πιο ολοκληρωμένης διοργάνωσης, τα όμορφα κορίτσια δε γίνεται να λείπουν. Τόσο οι ίδιες οι αγωνιστικές ομάδες όσο και οι διοργανωτές, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, διαθέτουν και όμορφες παρουσίες προς τέρψη του ανδρικού κοινού, το οποίο παραμένει το μεγαλύτερο σε ποσοστό εκ των θεατών που παρακολουθούν από κοντά μηχανοκίνητα σπορ.
Οι διοργανωτές μας «φιλοδώρησαν» με ωραίες παρουσίες κατά την παρουσίαση των οδηγών στη σχάρα εκκίνησης πριν από τον αγώνα, τόσο για λογαριασμό της Φόρμουλα-2 όσο και του WTCC. Η BMW από την πλευρά της, είχε τις δικές της όμορφες παρουσίες στο ειδικά διαμορφωμένο περίπτερό της πίσω από τις κερκίδες των pits, εκεί όπου έκθετε αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Άλλωστε, είναι η μόνη κατασκευάστρια εταιρία που συμμετέχει στο WTCC με 3 ομάδες (BMW-UK Team, BMW-Germany Team και BMW Team Italy-Spain), ενώ είναι παράλληλα και η μόνη που έχει δώσει τα περισσότερα αυτοκίνητα σε ιδιωτικές ομάδες του θεσμού, σε σχέση με τη Seat. Κοπέλες για την προβολή και προώθησή της είχε και η Yokohama, αποκλειστικός προμηθευτής ελαστικών του WTCC για το 2009.
Η διοργάνωση
Φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν θα αναφερθούμε στη διοργάνωση συνολικά, κάνοντας παράλληλα σύγκριση με τα Ελληνικά δεδομένα. Ούτε θα εκτοξεύσουμε πυρά και ευθύνες κατά των αρμόδιων για την κατάσταση των αγώνων αυτοκινήτου στ χώρα μας. Είναι γνωστό πλέον το χάλι μας και δεν υπάρχει πια λόγος να αναμασάμε συνέχεια τα ίδια. Μέχρι νεοτέρας, ουδείς λόγος. Πάμε τώρα στη διοργάνωση έτσι όπως πρέπει να είναι. Οι Βρετανοί έχουν παράδοση στους αγώνες αυτοκινήτου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι περισσότερες ομάδες της Φόρμουλα-1 έχουν έδρα εδώ. Άσχετα με το αν διοργανώνουν αγώνες διεθνούς κύρους ή τοπικών πρωταθλημάτων, το τελετουργικό είναι πάντα άψογο και πλήρες σε υπηρεσίες. Κι αυτό το λέμε επειδή έχουμε βρεθεί στην ίδια πίστα σε αγώνες εθνικού ενδιαφέροντος.
Καθώς οι θεατές ίσως χρειαστεί να περάσουν ακόμη και όλη την ημέρα τους εντός πίστας, καλύπτονται πλήρως για όλες τους τις προσωπικές ανάγκες (βιολογικές και μη). Αρκετά εστιατόρια με διαφορετικές γεύσεις, χώροι αναψυχής μικρών παιδιών, εμπορικά καταστήματα για είδη σχετιζόμενα με το σπορ, είναι μερικές από τις παροχές που μπορεί να βρει κανείς ερχόμενος στην πίστα. Η πρόσβαση γίνεται από αρκετά σημεία ολόγυρα της πίστας. Μάλιστα, υπάρχει σημείο πρόσβασης των θεατών (κατόπιν ανάλογου εισιτηρίου φυσικά) δίπλα στην πίστα με το αυτοκίνητό τους και με πανοραμική θέα μάλιστα. Οι θεατές έχουν πολλές επιλογές για το σημείο που θα καθίσουν να παρακολουθήσουν τον αγώνα, ενώ τους παρέχεται και η δυνατότητα (κατά περίπτωση) να επισκεφθούν και τα pits των ομάδων. Ας μη μιλήσουμε για την εξυπηρέτηση του Τύπου.
Αν και η πίστα κατασκευαστικά μετράει αρκετές δεκαετίες, οι χώροι της παραμένουν λειτουργικοί και εξυπηρετικοί στο έπακρο. Η φιλοξενία που είχαμε ήταν μοναδική απ’ όλους και τους ευχαριστούμε θερμά. Ιδιαίτερα φιλόξενοι και εξυπηρετικοί ήταν και οι υπεύθυνοι της FIA, ενώ ενδιαφέρον έδειξαν στο πρόσωπό μας και τα στελέχη των ομάδων καθώς και οι οδηγοί, όταν μάθαιναν ότι είχαμε έρθει από την Ελλάδα, αγαπημένος τουριστικός προορισμός των περισσότερων εξ αυτών. Υποδειγματική ήταν και η φιλοξενία στο κτίριο των VIP, κατασκευασμένο σε σημείο που να μπορείς να έχεις θέα σχεδόν απ’ όλο το κομμάτι «Indy» της πίστας. Και για να τελειώνουμε με τις «οικολογικές» μας ανησυχίες που στέκονται σχεδόν πάντα εμπόδιο στη δημιουργία ανάλογου χώρου τέλεσης μηχανοκίνητων σπορ (πίστας), συνυπάρχουν πίστα και δάσος, που καλύπτει το υπόλοιπο μέρος της πίστας (full race track).
Η δράση
Το διήμερο ήταν γεμάτο από αγωνιστική δράση. Ελεύθερα δοκιμαστικά, επίσημα χρονομετρημένα και κατατακτήριοι αγώνες, 1ο και 2ο σκέλος (ανάλογα την κατηγορία), όλο και κάτι είχαν οι θεατές να δουν, από νωρίς το πρωί μέχρι και αργά το απόγευμα. Η δραστηριότητα για το WTCC άρχιζε από τις 8.00 το πρωί του Σαββάτου. Το πρωτάθλημα εδώ είναι λίγο περίπλοκο όσον αφορά τους κανονισμούς, αλλά εξ αιτίας αυτών και αρκετά ενδιαφέρον. Έχει να κάνει με τα βάρη, τα οποία προσαρμόζονται στα αυτοκίνητα ανάλογα με τις προδιαγραφές τους και τις επιδόσεις που κάνουν κατά τη διάρκεια των αγώνων. Κατά ένα μέρος λοιπόν, εξηγούνται οι διαφορές στις επιδόσεις των οδηγών από αγώνα σε αγώνα, στην ίδια πίστα. Στις ελεύθερες δοκιμές ο Βραζιλιάνος Αουγκούστο Φάρφους με BMW ήταν ο ταχύτερος όλων και στα 2 σκέλη. Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι 5 οδηγοί βρίσκονταν στο ίδιο δέκατο του δευτερολέπτου(!) Πολύ καλό χρόνο (8ος στο 1ο σκέλος) έκανε ο Σουηδός Ρόμπερτ Ντάλγκρεν με το εργοστασιακό Volvo C30, συμμετοχή εκτός συναγωνισμού, καθαρά για δοκιμές της ομάδας για πιθανό ενδεχόμενο της συμμετοχής της στο θεσμό αυτό στο μέλλον.
Από τις ιδιωτικές ομάδες, ξεχώρισε ο Ολλανδός Τομ Κόρονελ με Seat (6ος στο 2 σκέλος). Στο ζέσταμα πριν τον αγώνα τον καλύτερο χρόνο έκανε ο Βρετανός Άντι Πριόλ ενώ στις κατατακτήριες δοκιμές, οι οδηγοί της Chevrolet, Ρομπ Χαφ και Αλέν Μενού, ήταν αυτοί που ξεχώρισαν και πήραν την 1η γραμμή στην εκκίνηση του 1ου αγώνα. Μετά από αγώνα τακτικής, τη σημαία του τερματισμού είδαν οι ίδιοι οδηγοί, αλλά με αντίστροφη θέση, με τους Πριόλ, Ταρκίνι και Ρίντελ να τους ακολουθούν. Στο 2ο αγώνα, η σειρά εκκίνησης είναι η κατάταξη του 1ου αγώνα, αλλά με τους βαθμολογούμενους οδηγούς να ξεκινούν αντίστροφα. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό και με κάποια μικροατυχήματα, έφεραν ξεκάθαρα 1ο τον Φάρφους, με 2ο τον Γιόργκ Μίλερ και 3ο τον Ταρκίνι. Στις ιδιωτικές συμμετοχές, στον 1ο αγώνα πρώτευσε ο Στέφανο Ντ’ Άστε με BMW και στον άλλο αγώνα ο Τομ Μπόρντμαν με Seat. Μετά και τους αγώνες του Brands Hatch, ο Ίβαν Μίλερ τέθηκε επικεφαλής με 82 βαθμούς, έχοντας πίσω του τους Ταρκίνι (77), Φάρφους (76), Ρίντελ (55), Χαφ (54), Γιόργκ Μίλερ (53), Πριόλ (48) και Μοντέιρο (34), ενώ στους κατασκευαστές, η Seat παρέμεινε 1η με 211 βαθμούς και την BMW πιο κοντά (201), ενώ Chevrolet και Lada είχαν 147 και 59 αντίστοιχα.
Ως προπομπός του WTCC λειτουργεί ο θεσμός ενιαίου SeatLeonEurocup, όπου οι οδηγοί εδώ τρέχουν με Seat Leon TFSI. Τα αυτοκίνητα αυτά έχουν απόδοση 260 ίππους στις 8.500 σ.α.λ. και 250 Nm ροπής στις 7.000 σ.α.λ. Οι μηχανολογικές τους διαφορές σε σχέση με το μοντέλο που τρέχει στο WTCC είναι ελάχιστες. Ουσιαστικά έχουν να κάνουν με τον κινητήρα. Συνολικά έλαβαν μέρος εδώ 19 οδηγοί, με τον Ούγγρο Νόρμπερτ Μίχελιζ να είναι ταχύτερος και στα 2 σκέλη στις ελεύθερες δοκιμές αλλά και στις κατατακτήριες. Ο ίδιος ήταν και ο νικητής του 1ου αγώνα, ενώ στον 2ο αγώνα ήρθε 3ος, πίσω από τον Ιταλό Μασιμιλιάνο Πεντάλα και το νικητή, Γάλλο, Ζαν-Μαρί Κλερέ. Οι χρόνοι εδώ είναι ουσιαστικά ίδιοι με τους αντίστοιχους του WTCC. Η Seat, για να στηρίξει το θεσμό αυτό, στο νικητή κάθε αγώνα, παρέχει την ευκαιρία να αγωνιστεί στον επόμενο στην κατηγορία WTCC, με δικό της αυτοκίνητο.
Στην κατηγορία Formula 2 είχαμε αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς οι μάχες για όλες τις θέσεις του βάθρου αλλά και όλου του βαθμολογικού πίνακα ήταν σκληρές. Με τον Ισπανό Άντι Σούκερ να είναι επικεφαλής στη βαθμολογία με 28 βαθμούς μέχρι τη στιγμή εκείνη και τους Ρόμπερτ Ουίκερς (Καναδός) και Ζουλιέν Ζουσέ (Γάλλος) να τον ακολουθούν από κοντά, η μάχη του Brands Hatch αναμενόταν ενδιαφέρουσα. Τα 25 (τελικά) μονοθέσια που αγωνίστηκαν πρόσφεραν αρκετό θέαμα και έντονες συγκινήσεις. Ο Ρώσος Μιχαήλ Αλεσίν και ο Ιταλός Εντουάρντο Πισκόπο ήταν αντίστοιχα οι ταχύτεροι στις ελεύθερες δοκιμές. Στις κατατακτήριες δοκιμές όμως, τον καλύτερο χρόνο έκανε ο Αυστριακός Φιλίπ Ενγκ, με διαφορά από τον Άντι Σούκερ μόλις 13 χιλιοστά του δευτερολέπτου(!) Αξιόλογο το γεγονός ότι οι πρώτοι 15 χρόνοι ήταν στο ίδιο δευτερόλεπτο! Κατά τη διάρκεια του 1ου αγώνα δεν άλλαξε τίποτα στην κορυφή, με νικητή τον Ενγκ και στη 2η θέση τον Σούκερ, με συνολική διαφορά μετά από 28 γύρους και 39’ αγώνα, μόλις 0,494’’(!)
Στην 3η θέση τερμάτισε ο 18χρονος Βρετανός Χένρι Σάρτις, γιος του γνωστού πρώην οδηγού της Φόρμουλα-1, Τζον Σάρτις, του μοναδικού στον κόσμο οδηγού που έχει κατακτήσει παγκόσμιο πρωτάθλημα τόσο στη Φόρμουλα-1 όσο και στις μοτοσικλέτες. Η μοίρα όμως, έπαιξε άσχημο παιχνίδι στο νεαρό Σάρτις και στο 2ο αγώνα, μετά από ατύχημα δύο προπορευόμενών του οδηγών, δέχθηκε στο κράνος του τον τροχό από το ένα εκ των παραπάνω μονοθέσιων. Το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό που στάθηκε τελικά αιτία για το θάνατο του νεαρού πιλότου, πριν προλάβει να αναδείξει το ταλέντο του στο σπορ αλλά, καλά-καλά, και την ίδια τη ζωή. Ο αγώνας διεκόπη και ο άτυχος οδηγός διακομίστηκε με ελικόπτερο σε νοσοκομείο όπου και τυπικά διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Το κλίμα λοιπόν έγινε βαρύ για όλους τους διαγωνιζόμενους σε όλες τις κατηγορίες που λάμβαναν μέρος εδώ. Αν και είναι γνωστό ότι το μηχανοκίνητο σπορ είναι επικίνδυνο, οι προδιαγραφές ασφάλειας γενικότερα είναι σήμερα τέτοιες, που σπάνια έχουμε τόσο δυσάρεστα περιστατικά. Δυστυχώς όμως, δεν θα πάψουν να υπάρχουν, καθώς στους αγώνες δεν υπάρχουν όρια, στην προσπάθεια αναζήτησης της απόλυτης επίδοσης.
Στην κατηγορία FormulaMaster είχαμε τον Ρώσο Σεργκέι Αφανάσιεφ να κάνει τον καλύτερο χρόνο της κατηγορίας στα ελεύθερα δοκιμαστικά, όμως στις κατατακτήριες δοκιμές πρώτευσε ο Ελβετός Φάμπιο Λεϊμέρ, ανάμεσα στα 12, συνολικά, μονοθέσια που έλαβαν μέρος. Ο ίδιος ήταν και ο νικητής του αγώνα, ενώ έγραψε και τον ταχύτερο γύρο. Αξίζει να πούμε εδώ ότι οι 12 οδηγοί της κατηγορίας αυτής είναι από 10 εθνικότητες, με 2 οδηγούς από Ελβετία και 2 από Ρωσία.
Πέραν των μεγάλων κατηγοριών, είχαμε κι άλλους θεσμούς που έλαβαν μέρος στην πίστα το διήμερο αυτό, όπως το TrofeoAbarth 500 Europe, με 10 συμμετοχές από 4 χώρες (4 Βρετανοί, 3 Ιταλοί, ένας Σουηδός, ένας Γάλλος κι ένας Πορτογάλος). Στις κατατακτήριες δοκιμές τον καλύτερο χρόνο έγραψε ο Σουηδός Φρέντι Νόρντστρομ, ενώ τον αγώνα κέρδισε ο Βρετανός Άνταμ Τζόουνς.
Τέλος, παράλληλα με όλους τους αγώνες των παραπάνω κατηγοριών, είχαμε κι ένα Track Day, το LotusTrackEliseTrophy, με 39 συμμετοχές και όλες τις εκδόσεις Elise/Exige των τελευταίων ετών. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, στήθηκαν στη σχάρα εκκίνησης 39 αυτοκίνητα κι όλα μαζί έδωσαν μια ξεχωριστή νότα κατά την ανάπαυλα ανάμεσα στους αγώνες των άλλων θεσμών. Για την ιστορία, θα αναφέρουμε ότι στις ελεύθερες δοκιμές τον καλύτερο χρόνο είχε ο Άντριου Γουόλς. Στα επίσημα χρονομετρημένα όμως αλλά και στον αγώνα των 9 γύρων συνολικά, νικητής ήταν ο Τζέιμι Στάνλεϋ.
Με τις καλύτερες αναμνήσεις
Την επόμενη μέρα των αγώνων, Δευτέρα 20 Ιουλίου 2009, πήραμε το αεροπλάνο της επιστροφής, έχοντας στις αποσκευές μας και τις καλύτερες αναμνήσεις, απ’ ό,τι κι αν κάναμε. Από τις φλασιές που τρώγαμε από τα φωτογραφικά ραντάρ (3 ήταν τα κοστούμια τελικά, και σιγά μη και δεν θα μας έβρισκαν), την άσκοπη νυχτερινή μας περιπλάνηση στους δρόμους του νοτιοανατολικού Λονδίνου, προσπαθώντας να βρούμε το ξενοδοχείο μας, μετά από την περιπετειώδη βόλτα μας στο κέντρο της πόλης, χαμένοι κάπου ανάμεσα σε μπαράκια και φαγάδικα, το καρτ που κάναμε και που χορτάσαμε χτυπήματα από τους Βρετανούς, που δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι 3 Έλληνες τους κοντράριζαν και τους κέρδιζαν μέσα στην πίστα, μέχρι τη φιλοξενία των ανθρώπων της FIA και του Eurosport, και ιδιαίτερα του εκλεκτού φίλου Αντώνη Αργυρόπουλου, χάρη στους οποίους βρεθήκαμε συνοδηγοί μέσα στην πίστα ενός εκ των οδηγών της Chevrolet, του Αλέν Μενού. Όλα ήταν άψογα, σε βαθμό που μας έβαλαν στη σκέψη, να βρεθούμε ξανά στον τόπο του... «εγκλήματος»! Για το 2009, λίγο δύσκολο, καθώς το κλείσιμο της χρονιάς του θεσμού μας πέφτει λίγο μακριά (Κίνα, Ιαπωνία). Για το 2010 όμως, σίγουρα!



 
Σας Προτείνουμε
Αν ενδιαφέρεστε για Mercedes
Κ. ΓΚΑΡΤΖΟΝΙΚΑΣ ΑΕΒΕ

Έκθεση - Συνεργείο - Φανοποιείο/Βαφείο - Ανταλλακτικά/Αξεσουάρ
9ο χλμ. Ε.Ο. Ιωαννίνων-Αθηνών, 455 00 Ιωάννινα
Τηλ.: +302651085204, +302651085205, Fax: +302651090098

 

 
Χρήσιμα